Erich Lachmann

Erich Lachmann urodził się 6 listopada 1909 roku w Legnicy. Z zawodu był murarzem; w okresie przedwojennym należał do Stahlhelmu, zaprzeczał jednak członkostwu w NSDAP. Po wybuchu II wojny światowej został zmobilizowany w szeregi policji porządkowej i służył jako policjant m.in. w Bolesławcu i Legnicy.

Od jesieni 1941 roku do lata 1942 roku był instruktorem w obozie szkoleniowym SS w Trawnikach, gdzie formowano jednostki z byłych żołnierzy Armii Czerwonej przechodzących na niemiecką służbę. W sierpniu 1942 roku Lachmann przeniesiony został do obozu zagłady w Sobiborze i objął dowództwo nad kompanią wartowniczą, składającą się z kolaborantów z Trawników. Zeznania ocalałych wskazywały na dopuszczanie się gwałtów na żydowskich kobietach i dziewczętach; według innej relacji Erich Bauer oskarżano o nadużywanie alkoholu.

W lipcu 1943 roku ponownie przeniesiono go do Trawnik. Według Chrisa Webba komendant Reichleitner usunął Lachmanna z Sobiboru z powodu niekompetencji; Jicchak Arad pisze, że traktowano go jako ciało obce nie będące weteranem akcji T4.

Po wojnie informacje o dalszych losach Lachmanna są niejasne. Sam twierdził, że zdezertował z Trawnik, lecz miał zostać schwytany i skazany przez sąd SS i policji w Lublinie na sześć lat więzienia; wyrok odbył w obozie koncentracyjnym Dachau. W 1945 roku zwolniono go i skierowano do karnej kompanii, a następnie dostał się do sowieckiej niewoli, którą przebywał do 1950 roku. Po zwolnieniu z obozu jenieckiego zamieszkał w Untergriesbach w Bawarii i powrócił do zawodu murarza.

Był jednym z podsądnych w procesie załogi Sobiboru, który toczył się przed sądem krajowym w Hagen w latach 1965–1966. Akt oskarżenia przeciwko niemu i jedenastu innym esesmanom został wniesiony w czerwcu 1964 roku. Postawiono mu zarzut współudziału w masowym mordzie na 150 tys. osób. W czasie przesłuchań odżegnywał się od odpowiedzialności za popełnione w obozie zbrodnie, podkreślając: nie czuję się winny śmierci Żydów w Sobiborze, ponieważ ich nie zagazowałem. Ostatecznie wyrokiem z 20 grudnia 1966 roku został uniewinniony. Sędziowie uznali, że zeznania złożone przez ocalałych więźniów Sobiboru nie pozwalają jednoznacznie udowodnić, że osobiście dopuszczał się zbrodni. W ich ocenie nie wystarczały one również, aby udowodnić, że wachmani z Trawnik dopuszczali się okrucieństw na jego bezpośredni rozkaz. Ponadto sędziowie uznali, że podczas służby w obozie Lachmann działał w subiektywnym poczuciu przymusu, gdyż – m.in. na skutek swojego niskiego poziomu intelektualnego – nie dostrzegał możliwości niewykonania rozkazów przełożonych.

Zmarł w Wegscheid w styczniu 1972 roku.