Anna Dymna
Biografia
Anna Dymna, urodzona w Legnicy w 1951 roku, jest polską aktorką teatralną i filmową oraz działaczką społeczną. Założycielka i prezes Fundacji Anny Dymnej 'Mimo Wszystko'.
Jest córką Jana Dziadyka i Janiny z domu Sądowicz. Matka była ekonomistką, a ojciec – inżynierem lotnikiem. Miała dwóch braci. Jej rodzina pochodziła z Kresów Wschodnich; matka urodziła się w Brodach, a rodzina ojca wywodziła się z Kołomyi. Prababka ze strony ojca Jadwiga Rakowiecka miała ormiańskie korzenie, a pradziadek ze strony matki Wilhelm Pribnow i dziadek ze strony ojca Stefan Dziadyk byli Węgrami.
W dzieciństwie mieszkała w kamienicy przy ul. Nowowiejskiej na krakowskim Zwierzyńcu. Dorastała w ubogiej rodzinie i była chorowitym dzieckiem. W domu zwracano się do niej imieniem Małgorzata. W wieku dziecięcym zaczęła uczęszczać na zajęcia do Kociego Teatru Jana Niwińskiego, pod którego opieką rozwijała umiejętności aktorskie i recytatorskie, również w okresie licealnym. W Krakowie ukończyła Szkołę Podstawową nr 34, VII Liceum Ogólnokształcące im. Zofii Nałkowskie oraz Państwową Wyższą Szkołę Teatralną im. Ludwika Solskiego; powtarzała trzeci rok studiów z uwagi na występy w filmach.
Zadebiutowała jako aktorka teatralna w czerwcu 1969 rolą Isi, córki Gospodarza, w Weselu Stanisława Wyspiańskiego w Teatrze im. Juliusza Słowackiego w Krakowie. W 1970 premierę w Starym Teatrze w Krakowie miał spektakl Król Mięsopust z Anną Dymną w roli Kasi, za którą otrzymała pozytywne recenzje krytyków.
Karierę filmową rozpoczęła od zagrania głównych ról w filmach 150 na godzinę (1971) i Pięciu i pół bladego Józka (1971). Na planie drugiej z tych produkcji poznała Wiesława Dymnego, którego barwna osobowość miała na nią istotny wpływ. W latach 70. jej zdjęcia były często publikowane w prasie, m.in. na okładkach Magazynu Filmowego, Panoramy i Filmu. Wcześniej zagrała w Diament radży (1971), Jak daleko stąd, jak blisko (1972), Szerokiej drogi, kochanie (1972) i Sekret (1973) oraz w NRD-owskich Klucze (1972) i Z życia nicponia (1973).
W kwietniu 1973, tuż przed obroną dyplomu, została etatową aktorką Starego Teatru w Krakowie, w którym wystąpiła m.in. jako Dziewczyna i Panna w Dziadach (reż. Konrad Swinarski), Kora i Małgorzata w Nocy listopadowej (reż. Andrzej Wajda) i inne role. W latach 70. zagrała także hrabiankę Klarysę w serialu Janosik (1974) oraz Anię Pawlakównę w komediach Sylwestra Chęcińskiego: Nie ma mocnych (1974) i Kochaj albo rzuć (1975), a także Melanię Barską w Trędowatej (1976) Jerzego Hoffmanna. Kontynuowała występy w Teatrze Telewizji, grając Zuzannę w Teresie Raquin (1971) i inne role, co umacniało jej pozycję sceniczną.
W 1978 za rolę Kory w Nocy listopadowej otrzymała Nagrodę Przewodniczącego Komitetu ds. Radia i Telewizji. Następnie zagrała w roli głównej w Do krwi ostatniej… (1978). Wydarzył się poważny wypadek samochodowy w 1979, który doprowadził do licznych urazów; po wielomiesięcznej rehabilitacji wróciła na plan serialu Do krwi ostatniej (1981).
W latach 90. kontynuowała karierę teatralną i telewizyjną, a także zaangażowała się w działalność społeczną. W 1990 objęła stanowisko wykładowczyni w krakowskiej szkole teatralnej i zaczęła wystawiać sztukę Kochajmy się!. W kolejnych latach brała udział w serialach, projektach artystycznych i projektach fundacyjnych. W 2003 założyła Fundację Anny Dymnej 'Mimo Wszystko', której celem było wspieranie osób niepełnosprawnych poprzez działania edukacyjne i kulturalne, a także tworzenie ośrodka Dolina Słońca. Fundacja prowadzi także różnorodne wydarzenia kulturalne i akcje społeczne.
Anna Dymna jest także zaangażowana w Krakowskim Salon Poezji i inne projekty artystyczne. W 2015 za rolę w Excentrycy, czyli po słonecznej stronie ulicy otrzymała Orła za najlepszą drugoplanową rolę kobiecą; w 2022 była nominowana do tej nagrody za rolę matki w Amatorach (reż. Iwona Siekierzyńska).
W życiu prywatnym była żoną Wiesława Dymnego (1972–1978), następnie Zbigniewa Szoty i Krzysztofa Orzechowskiego. Ma syna Michała (ur. 1985).